Efendim bu gün sizlere anne babasını öldüren çocuklar.

Aşiret kavgası- kan davası- terör- namus cinayetleri- trafik canavarları- ideolojik cinayetler- siyasi can almalar- gasp- hırsızlık cinayetleri- eski sevgili ya da eş öldürmeleri- mahalle kavgası- canice boğmalar-tecavüz sapıklıkları- bıçaklamalar- yakmalar-delik deşik etmeler derken en ufak bir pişmanlık, utanç duymadan merhametsizce, soğukkanlı bir şekilde can alıp eğlenen gençlerle ilgili düşüncelerimi yazmak istiyorum.

Nereye gitti insanoğlundaki vicdan? Nasıl kör oldu o duygular?

Belki bakışını, belki duruşunu, belki tipini beğenmedi. Bir yığın nefret duygusuyla yok etmeyi planlamak, katil olmak çok kolaylaştı. İnternette bile ölüm şekilleri verilerek yardımcı olunmakta.

Olağan, sıradan, gündelik bir iş gibi.

Neyse, yazımla sizlerin içini karatmak huzursuz etmek değil amacım.

Çocuklarımıza dikkat etmek, bir bitki yetiştirir gibi fidanken sopasını yaslamak, yanlış eğimini önlemek, sevgiyle yaklaşıp ilgisiz, susuz bırakmamak gibi.

Yazılarımda sürekli kullandığım bir sözüm vardır: OTU ÇEK KÖKÜNE BAK.

Bunu çocuklarımız için kullanırım aile misali.

Nasıl ki, bir ağaç kökünde Solucan, Kurt. Böcek var sağlıklı değilse düzgün meyve vermez, dallar sağlıklı yetişmezse AİLE de çok önemli çocuk için. Kök sağlam olmalı ki düzgün meyvemiz- çocuklarımız yetişsin.

Sağlıklı bir ailede yetişmeyen o çocuktan hayır beklemek mucize olur.

Çocuklar fotokopi makinesi gibidir. Çok iyi gözlemler her şeyi.

Anne-baba-dayı -amca ilişkisi. Kardeş tavırları.

Eşler arasındaki uyumlu hareketler, sıcak duygular olarak yansır çocuklara.

Eşler arasındaki tartışma- kavga -şiddet çocuğu zedeler. Bu nedenle anne baba tutumları örnek olacaktır çocuk için.

İçe dönüklük

Pasiflik

Benlik saygısında düşüklük( aşağılık duygusu)

Ağlama

Uyumsuzluk

Derslerde başarısızlık

Yalan söyleme

Korku

Saldırgan davranış

Suça meyilli olma

Ebeveynlere kin duyma

Zayıf sosyal uyum

Sinirlilik

Uykusuzluk

Tırnak yeme

Bebeksi davranışlar ilgi çekme arzusu

Paylaşımsızlık ve en önemlisi MADDE BAĞIMLILIĞI


NELERE DİKKAT ETMELİYİZ?

Anne baba heykeltıraş gibi çocuğun kimliğini oluşturur.

Ortaya çıkacak olan eser anne babanın tutumlarına bağlıdır.

Çocuklarımızla dürüst ilişki içinde olalım.

Verdiğimiz sözleri imkânlar nispetinde tutalım. Ya da yapamayacağımız bir şeyin sözünü vermeyelim.

Arkadaşlarını gözlemleyip aileleri ile tanıyalım

Cezayı korku aracı olarak kullanmayalım

Ödülde dengeli olalım.

Şefkatle yaklaşıp, kendilerine olan güveni arttıralım.

Doğru olanlar ile olmayanları ayırt etmesini öğretelim

Kusurlarını görmezden gelip sürekli övmek, aşırı kollayıp, korumak güvensiz yetişmesine sebep olur.

Çocuğa karşı ilgisiz ve ihmalci olmak Dinamit hazırlamak demektir.

Gevşek ve tutarsız disiplin göstermek, hoşgörü ile hoş vermeyi karıştırmak, çocukla yüzeysel ilişki kurmak( Türk filmlerinde izlediğimiz anne konken masasında çocuk okuldan eve geliyor haberi yok, odasında uyuşturucu kullanıyor bunlar gerçek hayattan alınan hikâyeler)

Bu yüzden ilgi ve sevgiden yoksun bırakmayalım

Çetelere bulaşmak, yasa dışı işlerle uğraşmak, intihar, cinayet hep bu tür ailelerin çocuklarında görülmekte.

Bastırılmış duygular, duyguları ifade edeme, aileye açılamama sonuçları.

Ya da ailede şiddet görme gibi.

Son olarak aile içi anlaşmazlıkta, çocuğu günah keçisi görüp ondan hınç çıkarma davranışlardan kaçınalım derim.

Bu bilimsel diye düşündüğüm yazımı hazırlarken kızlarım ve oğullarımdan örnekler ile Basın Yayından ayrı Ev İdaresi - Çocuk Psikolojisi mezunu olmamdan dolayı tez hazırlar gibi günlerce çalışma yaptım umarım beğenirsiniz.

Bu arada tüm annelerin anneler gününü kutluyor, yanaklarınızdan öpüyorum. Benden büyüklerimin de ellerinden öpüyorum.

Aslında ben çok büyük tantanalarla olan bu ANNELER GÜNÜ kutlamasına karşıyım. Çiçekçiler, kuyumcular kazansın diye bir kutlama. Annenize her zaman sevginizi gösterebilir, sarılıp boynuna öpebilirsiniz. Sadece bir gün kutlamayla sınırlı olamaz, istediğiniz zaman hediye alıp gönlünü alabilirsiniz. Benim anneciğim çok şükür sağ şu anda 84 yaşında, üstelik ben 2 yaşımdayken babam kanserden vefat edince 37 yaşında dul kalmış. Kimselere muhtaç etmeden hepimizi büyütmüş, evlendirmiş. Kendisi evlenmemiş, bizlere kendini adamış en iyi eğitimleri almamamızı sağlamış. 60 yaşındaki şu an İstanbul Teknik Üniversitesinde Profesör. Dr. olan ağabeyim 33 yaşında Profesör olmuştu annemin bizlere olan sevgisi, eğitimi fedakâr tavırlarıyla, çalışmalarımızdaki katkısıyla. Ben de onun destekleri ile hem kariyer yaptım, hem çocuk hem mutlu evlilik. Bunlar hep onun bizlere gösterdiği doğru yollarla oldu. Şimdi torununun çocuğunun dahi evlenmesini gördü çok şükür.

Ancak o vefat ettiğinde ben bu tantanalı kutlamalar gününde çok üzüleceğim içim sızlayacak aynı annesi olmayanlar çocuğu olmayanlar gibi onları da düşünmek gerek.

En derin sevgilerimle sağlıcakla mutlu kalınız efendim.